Balıkesir sınırına girmekle beraber artık İstanbul etkisinden kurtulup, bizim memleketin havasına merhaba diyoruz. Nitekim bütün bu yol boyunca bana göre mola vermek için en uygun yer olan Susurluk'a vardığımızda şöyle derin bir nefes almak lazım. "Neden Susurluk?" sorusuna, bölgede bulunan üç adet tesisten az az bahsederek cevap vereyim.

 

1. Yörsan: Peynir ve süt ürünleri üzerinde uzmanlaşmış firmanın Susurluk'un hemen merkezinde yer alan güzel bir dinlenme tesisi var. İsterseniz çeşit çeşit peynir ve kahvaltılıktan oluşan harika bir kahvaltı yapın, isterseniz şöyle güzel bir tost + ayranı mideye indirin. Bununla birlikte Yörsan "ben peynirle, domatesle doymam" diyenleri de düşünmüş, çeşit çeşit yemeği de çıkarıyorlar aynı zamanda. "Tavuk sote" hem gayet uygun hem de harikaymış diyorlar. Yörsan yıllardan beri oradadır ve harikadır. Benden söylemesi.

 

              

2. Ulusoy Outlet. Burası Yörsan'a göre çok daha yeni. Yörsan gibi bölgenin yerlisi değil fakat ilginç bir yer. Susurluk'un Balıkesir'e doğru biraz daha ilerisinde kalıyor. İstanbul da dahi bu kadar geniş bir alanda kurulmuş alışveriş merkezi bir elin parmaklarını geçmez herhalde. Sarar'dan Kiğılı'ya, LC Waikiki'den Derimod'a, Desa'dan, Adidas'a, Nike'a varan kocaman bir fabrika satış/seri sonu satış mağazaları zinciri bulunduran koca bir alışveriş merkezi burası. Bu kompleksin içinde sinema da var, onu da belirtelim (Gençturkcell kampanyası da geçerliymiş :) )

 

Fakat hepimizin bildiği gibi uzun yolda konaklamanın asıl amacı karın doyurmaktır. Bu açıdan da Ulusoy Outlet gayet başarılı. 1867'den beri faaliyet gösteren İskender iskendercisi restorant ve express olarak iki ayrı şekilde hizmet veriyor. Dağıstanlı firması Tost-Ayran adlı ayrı bir restoranla hizmet veriyor ki benim kişisel tavsiyem de budur. Bursa'nın Karacabey (Manyas) bölgesine özgü olan bu peynirle yapılan tostların yanında, bildiğimiz kaşar peynirle yapılanlarına tost demek suç sayılmalıdır, tabii aradaki fark Susurluk ayranı ile gittikçe açılıyor. Tavsiye ederim. Aynı yerde o yörelerin meşhur çiğ böreği de vardır. Sonra Köfteci Rasim var. Meşhur köfteci kardeşler Ramis ile Rasim'den Rasim buradadır. Köfteyi onlar yapar, salatayı da açık büfeden istediğin gibi seçersin. Peşinden gelen çaylar müessesedendir. "Yok ben bunları yemem" diyenler tercihlerini McDonalds'dan yana da kullanabilirler ama bunca güzelliğin arasında McDonalds'ı tercih etmek pek mantıklı gelmiyor bana. Tatlı bir şeyler yemek isteyenler için de alemin kralı mis gibi Özsüt de orada. Daha bir kaç restoran daha var fakat en önemlileri bence bunlar. Ben hemen hepsinden bir şeyler yedim, bu aralar aldık başımızı gidiyoruz zaten, hayırlısı bakalım.

 

3. Varan Outlet : Herhalde bu Ulusoy'unkine karşı atılmış bir adım. Güzel bir yere benziyor fakat Ulusoy'un yerinin çeyreği kadar bile yoktur sanırım ve henüz hazır değil. Bir kaç ay içerisinde orası da tamamen hazır olacaktır sanırım, denemeye değer bir yer olarak görüyorum şahsen.

 

Güzelce karnınızı doyurup yola koyulduktan sonra soluğu bu defa Balıkesir'de alıyorsunuz. Balıkesir yüzölçümü olarak, güzellik ve kalite olarak büyük fakat nüfus olarak küçük bir şehir. Merkez nüfusu 250.000 civarıdır ki böylesi büyük, hem Marmara'ya hem Ege'ye kıyısı olan bir şehir için oldukça düşük bir rakam. Fakat çok güzel şehir. Gayet muntazam ve çekici. İnsanın gidip Balıkesir'de yaşayası geliyor. Merkezde on-on beş dakikalık bir yolculuktan sonra Savaştepe yoluna sapıyorsunuz. Bu yol inişli çıkışlı, tek şeritli, bir kaç yerde tehlikeli virajları da olan, biraz bozuk fakat güzel bir yol. Bu yoldan 30-45 dk. içerisinde Savaştepe'ye, oradan da 20-30 dk. içerisinde Manisa'ya bağlı olan Soma'ya ulaşıyorsunuz. Savaştepe yolunun asıl güzelliklerine ise sabah saatlerinde şahit olunduğunu dönüşte farkettik. Gidişte akşam üzeriydi ve daha çok yola odaklanmıştık fakat dönüşte daha rahattık ve bu defa çevremize de göz atma şansımız doğdu. Bu yüzden bir çok yerde durup fotoğraf çekerek o güzellikleri unutulmaz kılmak istedim. Aşağıda iki fotoğrafa yer verdim.

 

              

 

Soma ve ardından küçük bir ilçe olan Kınık, peşinden küçük bir kasaba Poyracık ve devamında Dündarlı'ya giden yol ise yeni yapılmakta olan, gayet güzel ve rahat bir yol. Biz de bu yolu takip ederek nihayet hedefimize vardık ve bir gün kaldıktan sonra da döndük. Güzeldi, eğlenceliydi. Kaldığımız o bir günde Bergama ziyaretimiz oldu -müzeye de gittik, daha sonra anlatacağım- ve Dikili'yi de görelim dedik. Bergama çok güzeldi, Dikili de güzeldi fakat bomboştu. Yazın iğne atsan yere düşmeyen o şirin ilçenin ana caddesi boyunca ya iki ya üç kişiye rastladık. Köpek sayısı insan sayısından 3-4 kat fazlaydı cadde boyunca. Kral gibi dolaştık yani. Güzel yerler tabii, insan keyif alıyor.

 

Sonrasında da dönüş yolculuğu başladı, iki önceki yazıda bahsettiğim tontonum da bizimleydi ve geldiğimiz yoldan, gayet eğlenerek döndük ve İstanbul'a girdik. Girer girmez de havada ağır bir duman kokusu ile karşılandık. Geldiğime pişman olmadım desem yalan olur ama mecburiyet işte... Umarım bir gün İstanbul denen bu şehirden kurtulmak bana da nasip olur.