irrasyonel

2010 Dünya Kupası ESPN Reklamı

Fri, 21 May 2010 16:48:24 GMT

Get the Flash Player to see this player.

ABD menşeili ESPN kanalının 2010 Güney Afrika FIFA Dünya Kupası için hazırladığı reklam...

Kupaya az bir zaman kala, heyecan veriyor...

UEFA Bayanlar Şampiyonlar Ligi 2010

Fri, 21 May 2010 13:47:07 GMT

Dün gece kanalları dolaşırken şans eseri Eurosport'da UEFA Bayanlar Şampiyonlar Ligi Finali'ne denk geldim. Nedir, ne değildir diye şöyle bir bakıyordum ki ne göreyim; bizim köftehor UEFA BaşkanıMichel (Platini) de orada, şeref tribününe çöreklenmiş heyecanla maçı izliyor. "Koskoca UEFA'nın başkanı orada, ellerini bağdaştırmış heyecanla maçı takip ediyor, ben de izleyeyim bakalım şu maçı, belki bir olay çıkar da saç saça baş başa "hamamdan enstantaneler" temalı bir aksiyon izleriz" dyie düşünerek ben de başladım izlemeye ama oldukça da hoşuma gitti işin doğrusu.

90 dk + 15 dk x 2 uzatma ile 120 dakika golsüz geçti ama futbolu bir erkek oyunu olarak görmeye alışmış bir insan olarak hiç sıkılmadım. Bir tarafta Almanya'dan 1. FFC Turbine Potsdam takımı, karşısında ise erkekler futbolundan da çok iyi tanıdığımız Fransa'nın Olympique Lyonnais'u. İspanya'nın Getafe şehrinde, Coliseum Alfonso Pérez stadında, dolu ve heyecanlı tribünler karşısında çok güzel bir maç oldu.

Eurosport spikeri de (sanırım Caner Eler) maç boyunca o kadar faydalı bilgiler verdi ki... Sadece Luisa Necib'in sol ayaklı olduğunu iddia etmişti bir ara ama dikkat ettim, Necib sağ ayaklı bir oyuncuymuş, ama senin canın sağolsun Caner :) Gerçekten örnek bir maç anlatımıydı. Özellikle de bayan futbolu gibi tanıdık ama tanıdık olmayan bir spor söz konusu olunca, gerçekten yapıcı bilgiye doyduk.

Caner Eler'den öğrendiğimiz kadarıyla bayanlar futbolu, özellikle Avrupa'da bir iki ülke hari. (İngiltere ve İsveç) amatör bir spormuş. Sadece İngiltere ve İsveç liglerinde profesyonel düzeyde futbol oynanıyormuş. Ve dün Avrupa Şampiyonluğu için mücadele eden bayan futbolcular da amatör olunca, hayatlarını sadece futbolla geçirmedikleri anlaşılmış oluyor. Muhtemelen bir çoğunun tahsili var ve futbolculuğu sadece part time iş/hobi olarak yapıyorlar.

Oyuna gelince... Beklentilerimin çok çok üzerinde olduğunu söylemeliyim. Amatör sporcuların 120. dakikada dahi (yorgunluk belirtileri ortaya çıksa bile) canını dişine takarak mücadele etmesi müthiş bir şey. Üstelik sahadakilerin bayan olduğunu düşünürsek son derece şaşırtıcı. Daha da şaşırtıcı olan şey, bazı oyuncuların gerçekten yetenekli olması. Benim gözüme çarpan, Turbine Potsdam'ın 22 yaşındaki 10 numaralı oyun kurucusu Bosnalı/Alman Fatmire Bajramaj, Lyon'un hücum silahı, 23 yaşındaki 10 numarası Louisa Necib ve 21 yaşındaki Amandine Henry ve yine Lyon'un orta sahasından 24 yaşındaki İsviçreli Lara Dickenmann. Öyle oynuyorlar ki, sanki bu oyuncuları alıp da herhangi bir erkek futbol takımına koysan sırıtmazlar...

Bajramaj'ın oyun tarzı Ronaldinho'ya benziyor. Hatta dripling yaparken Galatasaray'lı Giovani Dos Santos geldi aklıma sürekli. Müthiş ara pasları, seri çalımlar, oyun kurma yeteneği... Muazzam... Lyon'dan Lara Dickenmann şutları ve Amandine Henry ise driplingleriyle rakip savunma ve kaleci için büyük tehlike yaratıyor. Ama Lyon'un asıl silahı 10 numarası Necib. Cezayir asıllı olduğu için "Dişi Zidane" deniyormuş kendisine ve müthiş bir tekniği var, tek eksiği fizik gücü. Bajramaj da fiziken kuvvetli değil, hâttâ Necib'den de ufak ama bunu hızıyla bir şekilde avantaja çevirebiliyor. Necib ise biraz daha farklı, zaten oyun kurucu değil ama kanat ya da forvet arkasında verim alınabilecek türden bir oyuncu.

Maçı Lyon'un maç boyu enerjisi bitmeyen, kesinlikle iki takımın da en hızlısı olan fakat topla ne yapacağını bilemediği için maç boyu son vuruşlarıyla çileden çıkartarak Sabri Sarıoğlu - Caner Erkin ikisilini hatırlatan Elodie Thomis'in seri penaltı atışlarınında topu direğe nişanlaması sonucu 7-6 Potsdam kazandı...

Bundan sonra sadece erkek futbolunu değil, bayan futbolunu da takip edeceğim. Galatasaray'a tavsiyem de Bajramaj ile Amandine Henry'i transfer etsinler. Henry oyunun iki yönünü de oynayan orta saha, Bajramaj da oyun kurucu olarak çok iş yaparlar...

Geniş Aile - Ulvi'nin Şükrücük macerası

Fri, 14 May 2010 08:17:23 GMT

Geniş Aile son zamanların en gözde dizilerinden. Benim de Ezel ile birlikte takip ettiğim iki diziden biridir. Her karakteri ayrı bomba gerçi ve zamanla hepsinden videolar ekleyeceğim ama önceliği Ulvi'ye verelim...

Buyrun; Ulvi'den yaklaşık 4 dakikalık solo performans...

Ulvi'cede köçek = şükrücük... (Bu, bu nedir bu! :) )

Get the Flash Player to see this player.

12 Eylül

Thu, 13 May 2010 18:30:35 GMT

Yankıları bugün dahi süren ve hiç şüphesiz tarih boyunca sürecek olan 12 Eylül 1980'in bu seneki yıl dönümünde, yine bir anayasa değişikliği, yeni bir referandum...

O dönemki darbenin lideri Kenan Evren bodrumdaki köşkünde hayatına devam ededursun... Gidenler çoktan gittiler...

Hayat ne tuhaf...

Up In The Air ( Aklı Havada - 2009 )

Thu, 13 May 2010 18:20:58 GMT

Ömrü yollarda geçen bir adamın hikayesini anlatıyor bu film. Göçebe bir kuş misali ama kanatlarında kara haberlerle, o havaalanından bu havaalanına, bir otelden ötekisine, yaşadığı bu "mobil" hayattan önceleri en ufak bir rahatsızlığı dahi olmayan, rahatsızlık bir kenara, memnuniyetinden içinde yaşadığı bu girdabı bir felsefeye dönüştüren bir gezginden bahsediyoruz.

Aslında George Clooney tüm o kendine has, karizmatik, "cool" ifadesini takınıp, şunları söylerken, etkilenmemek pek mümkün gibi gözükmüyor:

"Hayatınızın ağırlığı ne kadar? Bir saniyeliğine bir sırt çantası taşıdığınızı düşünün. Şimdi sırt çantanızı hayatınızdaki her şeyle doldurmanızı istiyorum ve buna küçük şeylerle başlayın: raflar, çekmeceler, biblolar... Sonra daha büyük şeyleri de doldurmaya başlayın, elbiseler, küçük ev aletleri, lambalar, televizyonunuz... Artık çantanız oldukça ağırlaşmış olmalı ama siz yüklemeye devam edin. Koltuğunuz, arabanız, eviniz... Hepsini o çantaya sığdırmanızı istiyorum.

Şimdi o çantayı insanlarla doldurmanızı istiyorum. Sıradan tanıdıklarla başlayın, arkadaşlarınızın arkadaşları, ofisteki çalışanlar ve sonra en gizli sırlarınızla güvendiğiniz insanlara geçin, kız ve erkek kardeşleriniz, çocuklarınız, ebeveynleriniz ve nihayet kocanız, karınız, erkek arkadaşınız, kız arkadaşınız... Hepsini o çantaya koyun ve çantanın ağırlığını hissetmeye çalışın. Hiç şüphesiz ki ilişkileriniz hayatınızın en ağır bileşenleridir. Tüm o pazarlıklar ve tartışmalar ve sırlar, tavizkârdır. Ne kadar yavaş hareket edersek, o kadar çabuk ölürüz. Hiç şüphesiz, hareket etmek yaşamak demektir..."

En sonunda da "biz, bir hayat boyu birbirini taşıması gereken hayvanlardan değiliz. Bizler, tek eşli kuğular değiliz. Bizler kuğu değiliz, köpekbalığıyız" diyerek bitiriyor.

Cezbedici, baştan çıkarıcı bir vaaz belki. En azından ilk aşamada... Ama insan duygusal ve sosyal bir varlıktır, o yüzden tüm o kişisel özgürlük yanlısı anlayış, hayatın bir noktasında sekteye uğramak zorunda kalır.

Aklı Havada, bana göre değişik, hoş bir film. Başroldeki George Clooney ve onun sırtındaki yükü hafifleten Vera Farmiga - Anna Kendrick ikilisiyle anlatacak bir şeyi olan ve izlemenin faydalı olacağına inandığım, güzel-özel bir Jason Reitman filmi.

Ve siz siz olun, hayatınızda sizin için önem taşıyan hiç bir şeyi sırt çantanıza doldurup çöpe göndermeyin...

Pandorum ( 2009 )

Mon, 19 Apr 2010 17:22:02 GMT

2100'lü yıllarla birlikte dünya, hızla katlanan nüfusu ve buna mukabil azalan kaynaklarıyla, yetersiz bir gezegen haline gelmiştir. Bu yüzden bir takım bilimsel projeler geliştirilir ve dünyadaki canlıların taşınabileceği, yaşama elverişli bir gezegen aramaya başlanır. Elysium adı verilen gezegen, dünyalıların yeni evi olacaktır...

Astronot onbaşı Bower, yaşam destek kabininde gözlerini açtığında ne nerede olduğunu, ne de kim olduğunu hatırlamamaktaydı. Kabinindeki üniformanın göğsündeki isimlikten adını, kolundaki yazılardan ise ait olduğu birliği öğrenir. Bu arada hafızası da yavaş yavaş yerine gelmektedir ki bir başka yaşam destek ünitesindeki uykusundan uyanan yüzbaşı Payton ile karşılaşır. Bir odasında kısılıp kaldıkları, terkedilmiş gibi görünen uzay gemisini, o gemide bulunma amaçlarını, geçmişlerini, geleceklerini ve daha bir çok soruyu cevaplamak için maceraya atılırlar.

Tam olarak benim tarzım olan filmlerden değil aslında. Psikolojik bir gerilimden bahsediyoruz ama aksiyon da iyi bir şekilde yayılmış. Uzay istasyonunda ya da uzay aracında geçen bu tip filmler epey var aslında ve bu filmde her filmden bir şeyler alırken, kendisinden de birşeyler katmaya çalışmış.

Dennis Quaid ve Ben Foster'ın başrollerinde olduğu bu Christian Alvart filmini beklentileri fazla yüksek tutmadan izlemekte fayda var.

Delilik

Tue, 13 Apr 2010 11:55:28 GMT

Mantıklı olmak, delilik olabilir. Fakat daha da delice bir şey varsa o da, hayatı olması gerektiği gibi değil, olduğu gibi görmektir.

Don Quixote ( Miguel de Cervantes Saavedra)

Sherlock Holmes ( 2009 )

Tue, 13 Apr 2010 11:40:26 GMT

Güzel filmdi.

Robert Downey, Jr., girdiği her filme kendinden bir şeyler katabilen değişik bir aktör. Hayranı olduğumu söyleyemem ama beğenmemek de elimde değil. Şu var ki bu role yakışmış. Bir defa o kadar güzel bir şekilde yansıtmışlar ki o dönemin Londra'sını (sanırım Londra'da geçiyordu) yaşıyormuş hissine kapılıyorsunuz. Gerçi ben hiç o dönemin Londra'sını görmedim ama görmüş kadar olduk işte! Zaten film Oscar'a da "En İyi Sanat Yönetimi" ve "En İyi Müzik" (orada da Hans Zimmer işin içine giriyor) dallarında aday olmuş.

Downey'in yanında, hiç bir zaman favorilerimden olmayan ama iyi bir aktör olduğunu kabul ettiğim, bana kalırsa kasvetli ve sıkıntılı filmlerin vazgeçilmez jönü Jude Law, Dr. Watson rolüne müthiş uyum sağlamış.

Gerçek Holmes ve Dawson bu ikiliyi görseler, kendilerini çakma sanarlardı herhalde!

Filmle ilgili akılda kalan diğer kişiler, Holmes'e filmin temposuna iyi ayak uyduran Rachel McAdams, "Andy Garcia mı değil mi?" diye film boyu meraktan çatlana Mark Strong (değilmiş) ve güzelliğiyle iz bırakan Kelly Reilly...

Filmin yönetmeni de Madonna'nın eski sevgililerinden Guy Ritchie... Adı falso okunuyor olabilir ama adına bakmayın siz, Guy güzel film yapmış.

Local Hero

Mon, 12 Apr 2010 06:32:01 GMT

Get the Flash Player to see this player.

Mark Knopfler büyük müzisyendir. Gitar çalışındaki asaletiyle, ürettiği o kusursuz ve insanı alıp götüren tınılarla ve işin biraz da magazinel yanından bakarsak hayata ve olaylara karşı olan tavrıyla, sanatçısı çok az kalan dünya sanat sahnesinin en büyük kalitelerinden biridir kesinlikle.

Bu eseri, 1983 yılında çekilmiş Local Hero filmi için bestelemiş. Dire Straits konserlerinde de sürekli çalınmış bu parça ve ciddi sayıda fanatiği var fakat ortalıkta hep konser versiyonları var, dolayısıyla temiz bir kayıt yok.

Youtube'u kurcalarken aklıma düştü yine. Dinleyeyim dedim... O arada şans eseri bazı amatör gitaristlerin de parçayı yorumladıklarını gördüm ve bir bir dinledim. Aralarında çok güzel yorumlayanlar var ama en güzeli Franck Philippo adlı bu arkadaş yapmış bana kalırsa... Bariton gitarını almış eline, bir güzel döktürmüş. Eleştirebileceğim tek yanı, sanki tempoyu biraz yüksek tutmuş, hızlı çalmış gibi ama yakışmamış da diyemem. Elbette Mark Knopfler'ın o kalitesiz konser kayıtları bile özeldir ama bu da dinlemeye değer hani...

Filmi de tavsiye ederim ayrıca...

Fearless ( 1993 - Korkusuz )

Sat, 10 Apr 2010 19:56:56 GMT

Bu sabah uyku tutmayınca bir çeşit çizgi roman uyarlamasını olduğunu sandığım, 1993 yapımı Fearless (Korkusuz) adlı filmini izlemeye koyuldum. Filmden geriye kalan tonla düşünce oldu ki, yazının sonunda belirteceğim, bu düşünce uymağı tuhaf bir haberle iyice yer etmeye başladı kafamda.

Film benim sandığım gibi bir çizgiroman uyarlaması değilmiş. Ben çerez olsun, sabah sabah uyuyamıyorum bari vakit geçireyim diye basit bir şeyler izlemek için açmıştım ama daha derin, insan psikolojisini inceleyen bir filmle karşılaştım. Memnun da oldum açıkcası. Bu tip filmlerin insana bir şeyler kattığına inanıyorum.

Filmin konusunu kabaca anlatırsak, büyük bir uçak kazasından sağ kurtulan Max Klein, kaza sonrası başka bir adama dönüşür. Kazadan önceki hayatıyla ve o hayatın parçası olan insanlarla yaşadığı iletişim sorunları ve mesafe bir yana, kendisini ölümsüz ve hiç bir şeyden zarar göremez bir canlı olarak görmeye başlar. Psikolojik desteği hiçe sayan, yanıt vermeyen Max, sadece, kazada 2 yaşındaki bebeğini kaybetmenin suçluluğunu ve acısını yaşayan Carla ile görüşmekte, onun yanında rahat edebilmektedir.

Film, Rafael Yglesias'ın kitabından beyazperdeye uyarlanmış. Filmin yönetmeni, Ölü Ozanlar Derneği dahil toplam 6 ayrı filmiyle Oscar adayı gösterilen Avustralyalı yönetmen Peter Weir. Bu filmde de Carla rolündeki Rosie Perez, en iyi yardımcı bayan oyuncu dalında Oscar adayı olmuş fakat o sene ödülü The Piano'daki rolüyle Anna Paquin kazanmış.

Jeff Bridges, gerçekten büyük bir oyuncu. Lider, karizmatik, "cool"... Kısmetse bu sene Oscar kazanan Crazy Heart'ını da izleyeceğim bir kaç güne. Ama insan izlerken hayran oluyor. Zaten bir çok kişinin gönlünde The Big Lebowski ile büyük yer etmişliği vardır, bendeki hayranlığını da izlediğim her filminde bir kat daha arttırıyor. Yanındaki Isabella Rossellini, Rosie Perez, Tom Hulse ve girdiği her filmi bir seviye yukarıya taşıyan John Turturro da ustaya ayak uydurmuşlar. Ayrıca filmde Benicio Del Toro'nun gençliğini de görüyoruz.

İnsanı kazalar, ölüm, kader, ecel vb. konuları düşünmeye iten bu güzel filmin ardından akşam üzeri içinde Polonya Devlet Başkanı'nın da dahil olduğu devlet erkanını taşıyan uçağın Rusya'da düştüğü ve kurtulan olmadığı haberleri verildi televizyonda. Tuhaf oluyor insanın içi...

Bazen teknolojinin olmadığı, en büyük tehlikenin doğal afetler olduğu o ilkel çağlarda yaşamak, çok daha güvenliymiş gibi geliyor. Saçmalık belki ama... İnsan düşünüyor işte...

Real vs Barca

Sat, 10 Apr 2010 19:24:36 GMT

İki takım da aynı puanda, liglerinde uzun zamandır yenilmiyorlar ve bu maça şampiyonu belirleyecek maç gözüyle bakılıyor. Bu gece, uzun zamandır beklenen gece... Santiago Bernabeu'da Real Madrid, Barcelona ile karşılaşıyor...

Takımlar Real Madrid ve Barcelona olunca, bu kadar müthiş kadroların içerisinde kilit oyuncular dünya standartlarının en üst seviyesinde top oynayan Messi ve Ronaldo'yu bir kenara bırakırsak takımların en zayıf noktaları oluyor, ki bu da zaten kabak gibi ortaya çıkıveriyor. Real Madrid'de savunmanın göbeğindeki Garay ve Albiol ile onların hemen önündeki Gago'nun performansı yüksek olmak zorunda. Barcelona'da ise çapsız Busquets, çok kilit bir noktada, yine Puyol, çok kaliteli bir oyuncu olmasına rağmen Ronaldo ve Marcelo gibi genç ve hızlı-teknik oyuncular karşısında zorlanabilir.

Her şeyi bir kenara bırakınca bu maç Real - Barca rekabetinin yanı sıra Ronaldo - Messi rekabetinin de devamı oluyor. Bakalım son zamanlarda iyice kendini kaybedip kontrol edilemez bir güç haline gelen Messi'yi, en büyük rakibi Ronaldo çelmeleyebilecek, kündeye getirebilecek mi? Bakalım kim kimin belini bükecek! Heyecanla bekliyoruz...

Bize dört kebap, ortaya da avrupa kupası!

Fri, 09 Apr 2010 12:44:36 GMT

Bu çılgın Liverpool taraftarları 25 Mayıs 2005'de Şampiyonlar Ligi finali için geldikleri İstanbul'da böyle bir pankart açmışlar... Alem bunlar alem... Kupayı da kazanmışlardı zaten.

Yalnız 3 kişiler... Demek ki aralarından biri iki porsiyon götürüyor kebabı! Eeee, yerine göre hakkı da var yani...

Foto: http://www.flickr.com/photos/collinsonfamily/149926982/

Live World Cup

Thu, 25 Mar 2010 12:19:58 GMT

Birleşik Krallık kaynaklı bu güzel siteye üye olup dünyanın çok çeşitli yerlerindeki maçları internet üzerinden takip edebiliyorsunuz. Yaptıkları işin tamamen legal olduğunu savunuyorlar ve halihazırda 50.000 üyeleri olduğunu belirtiyorlar ki bana kalırsa ücretli üyelik sistemiyle çalışan bir site için müthiş bir rakam. Önümüzdeki yaz dünya kupası maçlarını da canlı yayınlayacaklarmış dolayısıyla önleri açık gibi duruyor.

Şöyle bir kenar köşeye kaydedelim de... Belki lazım olur birilerine...

Eyvah Eyvah (2010)

Tue, 09 Mar 2010 13:14:28 GMT

Güzel film olmuş. Ata Demirer ve Demet Akbağ gayet uyumlu, ustaca yapmışlar işlerini. Senaryo klasik ne yazık ki ve biraz da aceleye gelmiş gibi sanki, aslında konular daha derin anlatılabilirdi bana kalırsa, bazı şeyler fazlasıyla havada kaldı ama neredeyse küfürsüz, sade komikliğiyle eksikliklerini kapatıvermiş film. Bütün salon filmin bir çok yerinde kahkahalar atıyordu daha ne olsun! İnsanlar eğleniyorsa senaryoyu bilmem neyi fazla diline dolamayacaksın onu bilir onu söylerim.

İzlenmesi, desteklenmesi gerekir. Gerekir ki bu tip yapımlar çıkmaya devam etsin...

Şahbazken şah olanlar -1-

Tue, 09 Mar 2010 10:19:25 GMT

Futbol garip bir oyundur. Ve bazen sadece bir oyun da değildir. Her sezon, sayısız oyuncu göze batıyor ve sayısız oyuncu gözden düşüyor. İlgiyle takip ettiğimiz oyuncular oluyor ve bazılarını görünce de kanal değiştiriyoruz. Hâttâ bazen oyuncuları takımlardan önce tutuyoruz. Mesela bir Milan maçını eğer Milan'da Ronaldinho yoksa kolay kolay izlemem. Eğer Ronaldinho oynuyorsa da maç boyu top ona gelsin diye beklerim. Aslında Milan İtalya'daki favori takımımdır ama o sempatiyi beslememi sağlayanlar belilrli futbolculardır, mesela bir dönem boyunca Shevchenko idi bu figür ve şimdilerde de Ronaldinho.

Bazı futbolcular, arenaya öyle bir giriş yapıyorlar ki, rüzgarından başınız dönüyor bir defa. Mesela Cristiano Ronaldo onlardan biridir. Örneğin şu eskimiş lisans kartındaki küçük çocuğun bir gün dünya futbolunun en büyük yıldızlarından biri olacağını kim tahmin ederdi?

Muhtemelen kimse. Ki zamanından Portekiz'in Sporting Lizbon'undan İngiltere'nin Manchester United'ına transfer olduğunda da beklentiler bu kadar büyük müydü acaba? Elbette bu tip büyük kulüpler transfer yaptıklarında aldıkları oyuncunun potansiyelinin farkındadırlar ama Ronaldo’nun gösterdiği gelişim muazzam. Kaldı ki transfer edenler bunu bekleseler dahi dünya müthiş yeteneklere sahip olup bunu özellikle de parayı bulduktan sonra kullanmayan/kullanamayanlarla doludur. Ronaldo unutulmaya aday bir hikaye olmaktansa yazılmaya devam edilen bir destana dönüştü. Geçtiğimiz sezon sonuna kadar sergilediği performans onu dünyanın en iyi futbolcuları arasına soktu belki ama dünyada da Manchester United ve Portekizliler dışında seveni pek yoktu. Çünkü fazlasıyla şovmen ve kibirli, kısacası artistin tekiydi. Ve nihayet bu sezon başında İngiltere'nin soğuk ikliminden kopup memleketi Portekiz'in komşusuna, Akdeniz'in güzel ülkesi İspanya'nın efsanevi kulübü Real Madrid'e geçti. Bu, 93 milyon euro'luk rekor bir bonservis bedeliyle oldu ve kendisi de yılda sırf Real Madrid ile olan sözleşmesinden 13 milyon euro kazanıyor. Sponsorlar ve diğer gelirlerini düşünemiyorum dahi. Fakat sahada gördüğümüz Ronaldo, "bu çimlerin kralı benim" diyor. O müthiş bonservisi de her oyuncu kaldıramaz zaten. Bu mental açıdan da ne kadar üst düzey olduğunun göstergesidir.

Francesco Totti. Rakibe tükürmek, tekme sallamak, hakemi ve seyircileri galeyana getirmek, kendini yere bırakmak... Bu tip hareketleri düzenli olarak yapar. Fakat zamanından kendisinden haz etmememin sebebi bu değildi. Neydi onu da bilmiyorum. Bazen bazı insanlara bir türlü ısınamazsınız. Belki bu hareketleri tuz biber olmuştur. Ama zaman değişiyor, düşünceler olgunlaşıyor. Artık bir kaptanın, bir liderin, sahadaki isyanı ateşleyen ilk adam olması gerektiğini düşünüyorum. Bunu iyi yapan adam Hagi idi mesela. Her hareketiyle takımı şaha kaldırırdı, 2000 UEFA Kupası finalinde uzatmalarda atılmasıyla dahi. Totti'de böyle bir lider. Yıllardan beri Roma takımının kaptanı ve Roma o sahada olmadığı zaman zorlanıyor. O sahada olduğunda ise zirveye oynayan bir takıma dönüşüyor. Uzaktan şutları, müthiş pasları, çoğu zaman çılgınca penaltılarıyla artık 33'üne gelmiş olsa da Roma maçlarında gözler onu arar. Tam bir general edasıyla yönetir takımı ve öyle ya da böyle bir sonuca ulaştırır. Bence Totti'yi bu kadar beğenmemi sağlayan şey bendeki liderlik anlayışının değişmesidir.

Devamı gelecek...

Fotoğraflar:
http://www.flickr.com/photos/ryusha/3769117984/
http://www.flickr.com/photos/11754146@N08/1213038032/

Sami Yen'den Kaçış!

Mon, 08 Mar 2010 08:01:44 GMT

Galatasaray'ın yeni stadının, bacak kadar boyum yokken gündemde olduğunu hatırlarım. Ne yönetimler, ne başkanlar, ne kadrolar, ne hocalar, ne taraftarlar geldi geçti, nitekim yıllar da geçti ve ben çoluğa çocuğa karışacak yaşa geliyorum, nihayet bizim stadyum hayali ete kemiğe büründü. Gönül Ali Sami Yen'de kalacak elbet ama yeni arenamızın da hakkını vermek gerek, müthiş görünüyor...

Ne hikmetse gece de rüyama girdi, yeni yapılmış stadda buldum kendimi...

Hayırdır inşallah...

Eniyle boyuyla Oscar - 2

Fri, 05 Mar 2010 13:17:14 GMT

Öncesi için: Eniyle Boyuyla Oscar - 1

En çok ödül kazanan oyuncular listesinde de başı Katharine Hepburn çekiyor. Kazandığı 4 ödülün 4'ünü de "en iyi aktrist" dalında, başrol oyuncusu olarak kazanmış. Hemen ardından 3 Oscar'lı Jack Nicholson geliyor yine. 1976'da One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975 - Guguk Kuşu), ardından Terms of Endearment (1983 - Sevgi Sözcükleri) ve son olarak As Good As It Gets (1997 - Benden Bu Kadar) ile heykelciği kaptı. Fakat bunlardan birinde (Terms of Endearment), "en iyi yardımcı erkek oyuncu" dalında aday gösterilmişti. Çok iyi bir başrol oyuncusu olmasının yanında, çok iyi bir yardımcı oyuncu da olabilen, komple bir aktör profili çıkıyor sonuçta ortaya. Üçüncülüğü ise iki oyuncu paylaşıyor. İlki Ingrid Bergman. 1944, 1956 ve 1974 yıllarında 3 Oscar kazanıyor. Toplamda da 7 adaylığı var. Yine Bergman da Oscar'larından birini yardımcı oyuncu dalında kazanıyor. Yine 3 dalda Oscar kazanan bir başka oyuncu da zamanının önde gelen yıldızlarından Walter Brennan. O ise 4 adaylıktan 3'ünü ödülle sonuçlandırmış. İşin ilginç tarafı, Brennan'ın tüm adaylıkları yardımcı rolde. Yani kendisi başrol oyuncusu değil. Fakat gerçekten iz bırakan bir aktör olduğunu düşünüyorum. Bunu da burada belirtmişim, 2 yıldan fazla olmuş.

Biraz da yönetmenlerden bahsedelim. En çok adaylığı elinde bulunduran yönetmen 1937 ile 1960 arasında tam 12 defa aday gösterilen William Wyler. Bu neredeyse her iki yılda bir adaylık oranına denk geliyor. Daha bile fazla. 23 yılda 12 adaylık. Olağanüstü. İkinci sırada ise Billy Wilder var. O ise 8 defa "en iyi yönetmen" dalında aday olmuş. O da 2 kere evine götürmüş ödülü. Fakat Billy Wilder'ın daha farklı bir yönü de var. O da yönetmenlikten ayrı olarak senaryo ve yapımcılık dallarında da aday gösterilmiş olması. Tam tamına 12 kez "en iyi senaryo" dalında aday gösterilen Wilder, bu adaylıklardan da 3 adet Oscar kazanmış. Ve bir Oscar adaylığı da yapımcılık dalında var, o adaylığı da heykelciği kazanarak sonuçlandırmış. Yani toplamda tam olarak 21 adaylık ve 6 Oscar sahibi bir efsaneden bahsediyoruz.

Hem yapımcı, hem senarist hem de yönetmen dallarının hepsinde birden ödül kazanarak üçlü çeken yönetmenler de var. Bunlardan biri az önce bahsettiğimiz Billy Wilder idi. Wilder 1960 yılında The Apartment (1960 - Garsoniyer) ile üçlü yapmıştı. Bunu başaran diğer isimler ise, Leon McCarey, Going My Way (1944) ile, Francis Ford Coppola, The Godfather, Part 2 (1974 - Baba 2) ile, James L. Brooks, Terms of Endearment (1983 - Sevgi Sözcükleri) ile ve Peter Jackson, he Lord of the Rings: The Return of the King (2003 - Yüzüklerin Efendisi: Kralın Dönüşü).

Anlatılacak hikayeler çok ama şimdilik bu kadar. Artık bu senenin sonuçlarını bekleyelim. Sanırım Pazar gece yarısından itibaren NTV Oscar törenini naklen yayınlayacaktır. İlgisi olanlara duyrulur...

Eniyle boyuyla Oscar - 1

Fri, 05 Mar 2010 13:15:36 GMT

7 Mart 2010 Pazar gecesi Oscar ödülleri sahibini buluyor. Kim ne derse desin, dünyanın sinema sanatındaki en prestijli ödülleridir bunlar. Bu ödüllerin sahibi belirleyen Amerikan Film Akademisi ya da kısaca Akademi'nin bir çok tercihi hemen her dönemde şiddetle eleştirilse dahi sonuçta Oscar adayı filmler bekleniliyor ve gösterime girdiği zaman da gidip izleniliyor. Beğenilirse ne ala, beğenilmezse de sanki o jürinin üyeleri yakın dostlarımızmış ya da biz olaya onlardan çok daha hakimmişiz edasıyla "akademi yine yaptı yapacağını! bu filme oscar verilir mi? Hollywood işte!" der geçeriz. Halkımızın genel karakteristiğinden, "kültür mozaiğinden" nadide bir örnektir.

Neyse, eskiden 5 filmin yarıştığı "En iyi Film" dalında bu seneden itibaren 10 film yarışıyor. Oscar adayları diye aratıp bunları kolaylıkla bulabilirsiniz zaten. Benim değinmek istediklerim ise Oscar'ın enleri.

Örneğin James Cameron'un yönettiği, Leonarda DiCaprio ve Kate Winslet'lı Titanic toplam 14 dalda Oscar adayı olmuş. Bu bir rekor. Ama Titanic bu rekora tek başına sahip değil. Joseph Leo Mankiewicz'in yönettiği 1950 yapımı, Bette Davis, Anne Baxter, Celeste Holm, Marilyn Monroe, Thelma Ritter gibi zamanın meşhur oyuncularından oluşan kadrosuyla All About Eve (Perde Açılıyor) da tamı tamına 14 ayrı dalda adaylık kazanmış. Titanic ve All About Eve arasındaki adaylık sayısındaki eşitliği Titanic ödüllerde ezici bir üstünlükle bozuyor. All About Eve 14 adaylıktan sadece 6'sında Oscar kazanırken, Titanic toplam 11 ödülle aslında bir başka dalda daha rekor kırıyor. Bu da, en çok ödül kazanan filmler dalı elbette. Neyse ki burada Titanic'ten da başarılı filmler var. Titanic 14/11 ile en çok aday gösterilen ve heykelciği kazanan filmler arasında ama 12 dalda aday gösterilen 1959 yapımı Ben-Hur da aynı sayıda ödül kazanmış. Titanic 14/11, Ben-Hur 12/11 iken, daha da iyisi, 11 adaylıkta 11 ödülü de götüren The Lord of the Rings: The Return of the King. Peter Jackson'ın Yüzüklerin Efendisi serisinin üçüncü ve son filmi, %100'lük bir başarı oranıyla yarışmış.

En çok aday gösterilmede, 14 adaylıklı Titanic ve All About Eve'den sonra, tarihte 13 defa aday gösterilmiş tam 9 film bulunuyor. Gone With The Wind (Rüzgar Gibi Geçti, 1959), From Here To Eternity (1953 - İnsanlar Yaşadıkça), Shakespeare in Love (1998 - Aşık Shakespeare), Forrest Gump (1994), Chicago(2002), Mary Poppins (1964), Who's Afraid of Virginia Woolf (1966 - Kim Korkar Hain Kurttan), The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001 - Yüzüklerin Efendisi : Yüzük Kardeşliği) ve son olarak The Curious Case of Benjamin Button (2008 - Benjamin Button'un Tuhaf Hikayesi), tam 13 defa aday gösterilmişler. Tabii ki kazanma sayıları farklı ama ilginç olan bir nokta var, bu filmlerin arasından Mary Poppins, Who's Afraid of Virginia Woolf, The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring ve The Curious Case of Benjamin Button bu kadar çok dalda aday gösterilen filmler olmalarına rağmen "En iyi Film" Oscar'ını kazanamadılar. Yani onlardan daha az dalda aday gösterilen filmlere kaptırdılar ödülü.

Titanic, Ben-Hur ve The Lord of the Rings: The Return of the King, 11 dalda ödül kazanarak bu alanın liderleriydi. Şimdi onların takipçilerine bakalım. Tarihte 10 dalda ödül kazanan tek bir film var, meşhur müzikal West Side Story (1961 - Batı Yakasının Hikayesi). 11 dalda aday gösterilmiş ve 10 dalda ödülü kazanmış. Üçüncülüğü ise 3 film paylaşıyor. English Patient (1996 - İngiliz Hasta), Gigi (1958) ve The Last Emperor (1987 - Son İmparator) 9 ödülle efsaneleşmiş.

Oyuncular bazında istatistiki bilgiler verecek olursak, en çok aday olanlarla başlayalım. İlk sırada, insanın ağzını açık bırakacak bir şekilde tamı tamına 16 adaylıkla Meryl Streep yer alıyor. En son geçtiğimiz yıl Julie & Julia (2009) ile aday olan efsanevi aktristin insanın ağzını açık bırakan bir başka yönü daha var. Sadece 2 kere Oscar kazanmış olması. Düşünün, 16 kere aday gösteriliyor ama sadece ve sadece 2 kere kazanıyorsunuz. İlginç, neredeyse üzüleceğim yani. En son Oscar'ını da 1983 yılında kazanmış. O yıldan bu yıla tam 12 kez aday gösterilmesine rağmen ne hikmetse hep adaylığıyla kalmış. Neyse, ikinci sırada ise başka bir efsane, Katharine Hepburn var. O da kariyeri boyunca tam 12 defa aday gösterilmiş ki bunlardan 4'ünde ödülü kazanmış. Hepburn ile ikinciliği paylaşan diğer kişi ise günümüzde de popülaritesini ve karizmasını koruyan Jack Nicholson. Onun da 1970 ile 2003 arasında 3'ünü kazandığı 12 adaylığı var.

Devamı için : Eniyle Boyuyla Oscar -2

Yeşilçam Efsaneleri 1 - Cibicibicis

Thu, 04 Mar 2010 11:44:13 GMT

Get the Flash Player to see this player.

Neşeli Günler'de Ziya, Gülen Gözler'de Vecihi, Sultan'da Bahtiyar, Kibar Feyzo'da Maho Ağa ve daha ne filmlerde ne karakterler, ne roller...

Benim gözümde bir numaradır Şener Şen. En meşhur sahnelerinden biri de budur, bir semt kahvehanesinde Cibicibicis marka traş köpüğü hediyeli Cibicibicis marka traş bıçağı satmaya çalıştığı bu sahneyi hatırlamayan yoktur herhalde.

En iyi jilet budur! Dünyanın bütün meşhurları bununla traş oluyor. İngiltere kralı (!), rahmetli başkan Kennedy, Taçsız Kral Pele, Beckenbauer, kaleci Mayer, Nadia Comaneci, Brigitte Bardot, Fenerbahçeli Cemil! Hepsi şöhretlerini bu bıçağa borçludurlar! Evet, denemesi bedava, hem de hiç para vermeden! Bakın, mesela şu vatandaşın sakalı uzamış. Şimdi iki dakikada susuz sabunsuz, bu iş hallolacak. Bakın abiler, fennin son harikası, alaman mucizesi, bütün meşhurların bıçağı...

Vınn'lamayın gari!

Thu, 04 Mar 2010 07:55:13 GMT

Vınn'layıp durmayın kardeşim her yerde! İşiniz bunu gerektirmiyorsa vınn'lamayın!

Evde, işte, okulda zaten internete girebilenler! Sözüm size!

Kahve içmek için bir cafeye gidiyorsanız, varsın internetiniz olmasın! Sakin sakin kahvenizi için, temiz hava alın, gözleriniz dinlensin, kafanız rahat etsin iki dakika!

Varsın twitter'ınızda "kahve keyfi @starbucks" yazmasın, varsın facebook'da farmville'inizdeki patlıcanların hasadı geciksin... Ne olmuş?

Ünlüler dayak yerse...

Wed, 03 Mar 2010 12:26:21 GMT

worth1000'de ünlüleri fena pataklamışlar... Photoshop'la da olsa, pataklamışlar işte. Taa Leon'da çocuk haliyle oynadığı zamanlardan beridir güzelliği bütün milletin diline dolanan Natalie Portman, son dönemlerin en gözde ve karizmatik aktörlerinden Cüneyt Arkın kılıklı Benicio del Toro, Lost'un çilli kızı Evangeline Lilly, Diego Maradona... Daha kimler kimler... Kiminin gözü morartılmış, kiminin dişi kırılmış, kiminin suratı dağılmış... Bazısı gerçek gibi, bazısı şaka gibi. Sonuçta ilginç bir çalışma olmuş.

Kaldı mi dokuz!?

Tue, 02 Mar 2010 06:24:04 GMT

Get the Flash Player to see this player.

2009'un Ocak ayından Siyaset ve Matematik başlıklı bir yazıda bahsetmişim bundan ama videosunun internette dolaştığını bilmiyordum... Video çok kısa ama yine de Türk siyaset ve matematik tarihine adını altın harflerle yazdırmış Devlet babamızı izleyelim ki ufkumuz açılsın!

Kısa kısa...

Mon, 01 Mar 2010 16:07:24 GMT

* Mart ile birlikte ilkbahar mevsimi de resmen başlamış oluyor. Tabii İstanbul gibi tuhaf bir şehirde yaşıyorsanız, neyin ne zaman bitip neyin ne zaman başladığını pek de kestirme şansınız olmuyor. Mesela şu saatlerde güzel bir günbatımı izleyebilirsiniz eğer camınızın önüne dev binalar duvar örmemişse. Bununla birlikte sadece bir iki saat sonra deli gibi yağmur yağabilir. Kaprisli ve sağı solu belli olmayan bir şehir bu İstanbul...

* Bu sene tiyatroya gitmek nasip olmadı. Olmadı derken, oldu aslında, gittim(k) gitmesine ama az gittik. Şimdi düşünence hatayı kendimde buluyorum, tiyatrolara Oscar verseler herhalde uçarak giderdik ama Oscar'ı Altın Küre'si olmayınca "acaba bu oyun nasıldır?", "bu bizi sıkar mı?", "gitmeye değer mi?" diye düşünürken biletler bitiverdi zaten. Kafayı Çetin Tekindor'un oynadığı Rita'nın Şarkısı'na takmıştık ama onun biletlerine de hücum vardı. Bize avcumuzu yalamak düştü yine. Herhalde bu sezon için perdeyi de bir kaç güne kapatıyorlar yani tren kaçtı. Koca bir eksi puan yazıyorum kendime.

* İstanbul 2010'un Avrupa Kültür Başkenti mesela. Peki bu bizler için ne anlam ifade ediyor? Pek bir anlam ifade etmiyor açıkcası. Kültür başkenti olduğunu kültürel etkinliklerden değil de hemen her üstgeçitte ya da bazen köşe başlarında dahi gördüğümüz logolardan anlıyoruz. Ha belki çeşit çeşit etkinlikler vardır, yapılıyordur da bizim haberimiz yoktur. O zaman da kötü. Hocam madem etkinlik düzenliyorsun reklamını da yap. Sağa sola lale dikeceğine... Değil mi yani?

* Ah şu Galatasaray... Ömrümü yedi yemin ederim ama helal olsun. Atletico'ya da elendik ama ligde de arayı açıyoruz yavaştan. Bu ay da seçim ayı. Şu iki senedir yapılan transfer hamleleri dahi hayran bırakmaya yetip artarken, seçim sonuçları kulübün geleceğini doğrudan etkileyecektir kanımca. Çeşitlilik iyidir iyi olmasına ama başarılı bir yönetim varken ortada, rakip çıkması da hoş bir şey değil sonuçta. Adnan Polat ve ekibi en azından vizyonlarıyla bu kulübe inanılmaz katkı sağlıyorlar. Umarım bu ekip bozulmaz, seçimlerde de güçlenerek yoluna devam eder.

* Gazetelere günlük 3-5 tecavüz haberi düşüyor. Ne manyak yaratıklar var şu ülkede. El kadar çocukları dahi iğrençliklerine alet eden, insan demeye bin şahit gerekecek canlılarla aynı havayı soluyoruz. Ve vaziyet her geçen gün daha da kötüleşiyor. Bunun sebebi eğitimsizlik midir, ekonomik şartlar mıdır bilemiyorum, belki hepsinden biraz biraz ama okuduğumuz haberler tüylerimizi ürpertiyor artık. Vahşet tavan yapmış durumda...

* Kediye tekrar bakınca Christoph Daum'a benzettim...

Fotoğraf: http://www.flickr.com/photos/merlijnhoek/2841785343/

Law Abiding Citizen ( 2009 )

Mon, 01 Mar 2010 14:46:34 GMT

Jamie Foxx ve Gerard Butler iyi bir ikili olmuşlar. Filmi de onlar sürüklüyorlar zaten.

Bence kötü işlenmiş, eksik (film de kısa kesilmiş gibi sanki) bir senaryo, mesajını hakkıyla veremeyen ama bir şekilde son 15-20 dakikasına gelindiğince "acaba neler olacak?" sorusunu sordurabilen bir film.

Demek ki filmlerde yönetmenler kabaca bu işe yarıyorlar. İyi bir yönetmenin eline iyi bir senaryo geçince ortaya çok güzel bir film çıkıyor. Kötü bir yönetmenin eline iyi bir senaryo geçince de... İşte böyle filmler ortaya çıkıyor. İzliyorsun izlemesine ama "daha iyi olabilirdi" diye düşünerek...

Only A Game

Mon, 01 Mar 2010 09:50:23 GMT

"İstanbul'un en gözde buluşma mekânı neresidir?" diye sorulursa sanırım çoğunluğumuz "Taksim" diye cevaplarız. "Taksim'in en gözde buluşma mekanı neresidir?" sorusuna ise bence çoğunluk "Burger King'in önü" diye cevap verir.

İşte o Burger King'in önünde kız arkadaşınızı beklerken, boş boş durmaktansa 2,5 TL verip tam karşınızdaki Taksim Cumhuriyet Sanat Galerisi'nde İstanbul'un 2010 Kültür Başkenti olması şerefine sergilenen "Avrupa Futbol Federasyonları Birliği (UEFA) Only A Game" sergisini ziyaret edebilir, tarihe ve futbola doyabilirsiniz. Ben öyle yaptım, iyi ki de yapmışım :)

İlk fotoğrafta, Avrupa'nın milli takımlar düzeyindeki en büyük organizasyonu Avrupa Şampiyonası'nın kupasını görüyoruz. Aslında Şampiyonlar Ligi ve Avrupa Ligi kupaları da sergideymiş ama öğrendim ki şubat ayının ortasında başka programlar sebebiyle kaldırılmışlar.

Bu fotoğrafta Gheorghe Hagi, Arsene Wenger, Jose Mourinho, Juande Ramos, Ottmar Hitzfeld, Zico gibi dünyaca ünlü futbol adamları ve teknik direktörler tarafından imzalanmış, resmî yıldızlı UEFA Şampiyonlar Ligi topunu görüyoruz. Arka planda ise Avrupa Ligi kuralarının çekildiği kura topları ve isimlikler yer alıyor.

Burada ise Almanya'da düzenlenen ve üçüncü olarak bitirdiğimiz 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'na dair bir derginin Türkiye'nin başarısını ve turnuvaya kattığı rengi anlatan bir sayfasını fotoğrafladım. Son dakikalarda attığımız gollere ithafen "Game Over? Not For The Turks" (Maç bitti mi dersin? Türkler için değil'" başlığı konulmuş yazının arka plandaki fotoğrafında ise Semih Şentürk'ün Hırvatistan'a uzatmaların son dakikasında attığı ve maçı penaltılara götüren golü görünüyor.

Bu ise, 2005 yılında İstanbul Atatürk Olimpiyat Stadı'nda düzenlenen ve Liverpool ile Milan'ı karşı karşıya getiren UEFA Şampiyonlar Ligi finali sırasında Liverpool kulübü tarafından futbol federasyonumuza verilen hatıra tabağı. Milan kulübü de başka bir tane yaptırmış, o daha da süslü aslında ama bunun fotoğrafı daha net çıkmış. Futbolu yakından takip edenler iyi hatırlayacaktır, maçın ilk devresini Milan 3-0 önde kapatınca hepimiz "maç çoktan bitti" diyorduk ama ikinci devre Liverpool durumu 3-3'e getirerek muhteşem bir geri dönüş yapmış, uzatmalarda Milan akıl almaz goller kaçırmış ve penaltılara giden maçı Liverpool kazanmıştı. Efsanevi bir finaldi gerçekten de...

Sergide daha bir çok şey var. UEFA'nın doping kontrolünde kullandığı araç-gereçlerden, ünlü futbolcuların terlettiği formalara, hâttâ biz Türklerin belki de sevdiği tek hakem olan Pierluigi Collina'nın imzalı formasına, futbol tarihine dair türlü belge ve hatıralara varana değin bir çok hatıra ilgilenenlerle paylaşılıyor. Canı sıkılan arkadaşlarıyla futbol bilgi yarışmalarına katılabilir hâttâ langırt bile oynayabilir... Kaçırmayın derim :)