irrasyonel

Eyvah Eyvah (2010)

Tue, 09 Mar 2010 13:14:28 GMT

Güzel film olmuş. Ata Demirer ve Demet Akbağ gayet uyumlu, ustaca yapmışlar işlerini. Senaryo klasik ne yazık ki ve biraz da aceleye gelmiş gibi sanki, aslında konular daha derin anlatılabilirdi bana kalırsa, bazı şeyler fazlasıyla havada kaldı ama neredeyse küfürsüz, sade komikliğiyle eksikliklerini kapatıvermiş film. Bütün salon filmin bir çok yerinde kahkahalar atıyordu daha ne olsun! İnsanlar eğleniyorsa senaryoyu bilmem neyi fazla diline dolamayacaksın onu bilir onu söylerim.

İzlenmesi, desteklenmesi gerekir. Gerekir ki bu tip yapımlar çıkmaya devam etsin...

Şahbazken şah olanlar -1-

Tue, 09 Mar 2010 10:19:25 GMT

Futbol garip bir oyundur. Ve bazen sadece bir oyun da değildir. Her sezon, sayısız oyuncu göze batıyor ve sayısız oyuncu gözden düşüyor. İlgiyle takip ettiğimiz oyuncular oluyor ve bazılarını görünce de kanal değiştiriyoruz. Hâttâ bazen oyuncuları takımlardan önce tutuyoruz. Mesela bir Milan maçını eğer Milan'da Ronaldinho yoksa kolay kolay izlemem. Eğer Ronaldinho oynuyorsa da maç boyu top ona gelsin diye beklerim. Aslında Milan İtalya'daki favori takımımdır ama o sempatiyi beslememi sağlayanlar belilrli futbolculardır, mesela bir dönem boyunca Shevchenko idi bu figür ve şimdilerde de Ronaldinho.

Bazı futbolcular, arenaya öyle bir giriş yapıyorlar ki, rüzgarından başınız dönüyor bir defa. Mesela Cristiano Ronaldo onlardan biridir. Örneğin şu eskimiş lisans kartındaki küçük çocuğun bir gün dünya futbolunun en büyük yıldızlarından biri olacağını kim tahmin ederdi?

Muhtemelen kimse. Ki zamanından Portekiz'in Sporting Lizbon'undan İngiltere'nin Manchester United'ına transfer olduğunda da beklentiler bu kadar büyük müydü acaba? Elbette bu tip büyük kulüpler transfer yaptıklarında aldıkları oyuncunun potansiyelinin farkındadırlar ama Ronaldo’nun gösterdiği gelişim muazzam. Kaldı ki transfer edenler bunu bekleseler dahi dünya müthiş yeteneklere sahip olup bunu özellikle de parayı bulduktan sonra kullanmayan/kullanamayanlarla doludur. Ronaldo unutulmaya aday bir hikaye olmaktansa yazılmaya devam edilen bir destana dönüştü. Geçtiğimiz sezon sonuna kadar sergilediği performans onu dünyanın en iyi futbolcuları arasına soktu belki ama dünyada da Manchester United ve Portekizliler dışında seveni pek yoktu. Çünkü fazlasıyla şovmen ve kibirli, kısacası artistin tekiydi. Ve nihayet bu sezon başında İngiltere'nin soğuk ikliminden kopup memleketi Portekiz'in komşusuna, Akdeniz'in güzel ülkesi İspanya'nın efsanevi kulübü Real Madrid'e geçti. Bu, 93 milyon euro'luk rekor bir bonservis bedeliyle oldu ve kendisi de yılda sırf Real Madrid ile olan sözleşmesinden 13 milyon euro kazanıyor. Sponsorlar ve diğer gelirlerini düşünemiyorum dahi. Fakat sahada gördüğümüz Ronaldo, "bu çimlerin kralı benim" diyor. O müthiş bonservisi de her oyuncu kaldıramaz zaten. Bu mental açıdan da ne kadar üst düzey olduğunun göstergesidir.

Francesco Totti. Rakibe tükürmek, tekme sallamak, hakemi ve seyircileri galeyana getirmek, kendini yere bırakmak... Bu tip hareketleri düzenli olarak yapar. Fakat zamanından kendisinden haz etmememin sebebi bu değildi. Neydi onu da bilmiyorum. Bazen bazı insanlara bir türlü ısınamazsınız. Belki bu hareketleri tuz biber olmuştur. Ama zaman değişiyor, düşünceler olgunlaşıyor. Artık bir kaptanın, bir liderin, sahadaki isyanı ateşleyen ilk adam olması gerektiğini düşünüyorum. Bunu iyi yapan adam Hagi idi mesela. Her hareketiyle takımı şaha kaldırırdı, 2000 UEFA Kupası finalinde uzatmalarda atılmasıyla dahi. Totti'de böyle bir lider. Yıllardan beri Roma takımının kaptanı ve Roma o sahada olmadığı zaman zorlanıyor. O sahada olduğunda ise zirveye oynayan bir takıma dönüşüyor. Uzaktan şutları, müthiş pasları, çoğu zaman çılgınca penaltılarıyla artık 33'üne gelmiş olsa da Roma maçlarında gözler onu arar. Tam bir general edasıyla yönetir takımı ve öyle ya da böyle bir sonuca ulaştırır. Bence Totti'yi bu kadar beğenmemi sağlayan şey bendeki liderlik anlayışının değişmesidir.

Devamı gelecek...

Fotoğraflar:
http://www.flickr.com/photos/ryusha/3769117984/
http://www.flickr.com/photos/11754146@N08/1213038032/

Sami Yen'den Kaçış!

Mon, 08 Mar 2010 08:01:44 GMT

Galatasaray'ın yeni stadının, bacak kadar boyum yokken gündemde olduğunu hatırlarım. Ne yönetimler, ne başkanlar, ne kadrolar, ne hocalar, ne taraftarlar geldi geçti, nitekim yıllar da geçti ve ben çoluğa çocuğa karışacak yaşa geliyorum, nihayet bizim stadyum hayali ete kemiğe büründü. Gönül Ali Sami Yen'de kalacak elbet ama yeni arenamızın da hakkını vermek gerek, müthiş görünüyor...

Ne hikmetse gece de rüyama girdi, yeni yapılmış stadda buldum kendimi...

Hayırdır inşallah...

Eniyle boyuyla Oscar - 2

Fri, 05 Mar 2010 13:17:14 GMT

Öncesi için: Eniyle Boyuyla Oscar - 1

En çok ödül kazanan oyuncular listesinde de başı Katharine Hepburn çekiyor. Kazandığı 4 ödülün 4'ünü de "en iyi aktrist" dalında, başrol oyuncusu olarak kazanmış. Hemen ardından 3 Oscar'lı Jack Nicholson geliyor yine. 1976'da One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975 - Guguk Kuşu), ardından Terms of Endearment (1983 - Sevgi Sözcükleri) ve son olarak As Good As It Gets (1997 - Benden Bu Kadar) ile heykelciği kaptı. Fakat bunlardan birinde (Terms of Endearment), "en iyi yardımcı erkek oyuncu" dalında aday gösterilmişti. Çok iyi bir başrol oyuncusu olmasının yanında, çok iyi bir yardımcı oyuncu da olabilen, komple bir aktör profili çıkıyor sonuçta ortaya. Üçüncülüğü ise iki oyuncu paylaşıyor. İlki Ingrid Bergman. 1944, 1956 ve 1974 yıllarında 3 Oscar kazanıyor. Toplamda da 7 adaylığı var. Yine Bergman da Oscar'larından birini yardımcı oyuncu dalında kazanıyor. Yine 3 dalda Oscar kazanan bir başka oyuncu da zamanının önde gelen yıldızlarından Walter Brennan. O ise 4 adaylıktan 3'ünü ödülle sonuçlandırmış. İşin ilginç tarafı, Brennan'ın tüm adaylıkları yardımcı rolde. Yani kendisi başrol oyuncusu değil. Fakat gerçekten iz bırakan bir aktör olduğunu düşünüyorum. Bunu da burada belirtmişim, 2 yıldan fazla olmuş.

Biraz da yönetmenlerden bahsedelim. En çok adaylığı elinde bulunduran yönetmen 1937 ile 1960 arasında tam 12 defa aday gösterilen William Wyler. Bu neredeyse her iki yılda bir adaylık oranına denk geliyor. Daha bile fazla. 23 yılda 12 adaylık. Olağanüstü. İkinci sırada ise Billy Wilder var. O ise 8 defa "en iyi yönetmen" dalında aday olmuş. O da 2 kere evine götürmüş ödülü. Fakat Billy Wilder'ın daha farklı bir yönü de var. O da yönetmenlikten ayrı olarak senaryo ve yapımcılık dallarında da aday gösterilmiş olması. Tam tamına 12 kez "en iyi senaryo" dalında aday gösterilen Wilder, bu adaylıklardan da 3 adet Oscar kazanmış. Ve bir Oscar adaylığı da yapımcılık dalında var, o adaylığı da heykelciği kazanarak sonuçlandırmış. Yani toplamda tam olarak 21 adaylık ve 6 Oscar sahibi bir efsaneden bahsediyoruz.

Hem yapımcı, hem senarist hem de yönetmen dallarının hepsinde birden ödül kazanarak üçlü çeken yönetmenler de var. Bunlardan biri az önce bahsettiğimiz Billy Wilder idi. Wilder 1960 yılında The Apartment (1960 - Garsoniyer) ile üçlü yapmıştı. Bunu başaran diğer isimler ise, Leon McCarey, Going My Way (1944) ile, Francis Ford Coppola, The Godfather, Part 2 (1974 - Baba 2) ile, James L. Brooks, Terms of Endearment (1983 - Sevgi Sözcükleri) ile ve Peter Jackson, he Lord of the Rings: The Return of the King (2003 - Yüzüklerin Efendisi: Kralın Dönüşü).

Anlatılacak hikayeler çok ama şimdilik bu kadar. Artık bu senenin sonuçlarını bekleyelim. Sanırım Pazar gece yarısından itibaren NTV Oscar törenini naklen yayınlayacaktır. İlgisi olanlara duyrulur...

Eniyle boyuyla Oscar - 1

Fri, 05 Mar 2010 13:15:36 GMT

7 Mart 2010 Pazar gecesi Oscar ödülleri sahibini buluyor. Kim ne derse desin, dünyanın sinema sanatındaki en prestijli ödülleridir bunlar. Bu ödüllerin sahibi belirleyen Amerikan Film Akademisi ya da kısaca Akademi'nin bir çok tercihi hemen her dönemde şiddetle eleştirilse dahi sonuçta Oscar adayı filmler bekleniliyor ve gösterime girdiği zaman da gidip izleniliyor. Beğenilirse ne ala, beğenilmezse de sanki o jürinin üyeleri yakın dostlarımızmış ya da biz olaya onlardan çok daha hakimmişiz edasıyla "akademi yine yaptı yapacağını! bu filme oscar verilir mi? Hollywood işte!" der geçeriz. Halkımızın genel karakteristiğinden, "kültür mozaiğinden" nadide bir örnektir.

Neyse, eskiden 5 filmin yarıştığı "En iyi Film" dalında bu seneden itibaren 10 film yarışıyor. Oscar adayları diye aratıp bunları kolaylıkla bulabilirsiniz zaten. Benim değinmek istediklerim ise Oscar'ın enleri.

Örneğin James Cameron'un yönettiği, Leonarda DiCaprio ve Kate Winslet'lı Titanic toplam 14 dalda Oscar adayı olmuş. Bu bir rekor. Ama Titanic bu rekora tek başına sahip değil. Joseph Leo Mankiewicz'in yönettiği 1950 yapımı, Bette Davis, Anne Baxter, Celeste Holm, Marilyn Monroe, Thelma Ritter gibi zamanın meşhur oyuncularından oluşan kadrosuyla All About Eve (Perde Açılıyor) da tamı tamına 14 ayrı dalda adaylık kazanmış. Titanic ve All About Eve arasındaki adaylık sayısındaki eşitliği Titanic ödüllerde ezici bir üstünlükle bozuyor. All About Eve 14 adaylıktan sadece 6'sında Oscar kazanırken, Titanic toplam 11 ödülle aslında bir başka dalda daha rekor kırıyor. Bu da, en çok ödül kazanan filmler dalı elbette. Neyse ki burada Titanic'ten da başarılı filmler var. Titanic 14/11 ile en çok aday gösterilen ve heykelciği kazanan filmler arasında ama 12 dalda aday gösterilen 1959 yapımı Ben-Hur da aynı sayıda ödül kazanmış. Titanic 14/11, Ben-Hur 12/11 iken, daha da iyisi, 11 adaylıkta 11 ödülü de götüren The Lord of the Rings: The Return of the King. Peter Jackson'ın Yüzüklerin Efendisi serisinin üçüncü ve son filmi, %100'lük bir başarı oranıyla yarışmış.

En çok aday gösterilmede, 14 adaylıklı Titanic ve All About Eve'den sonra, tarihte 13 defa aday gösterilmiş tam 9 film bulunuyor. Gone With The Wind (Rüzgar Gibi Geçti, 1959), From Here To Eternity (1953 - İnsanlar Yaşadıkça), Shakespeare in Love (1998 - Aşık Shakespeare), Forrest Gump (1994), Chicago(2002), Mary Poppins (1964), Who's Afraid of Virginia Woolf (1966 - Kim Korkar Hain Kurttan), The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001 - Yüzüklerin Efendisi : Yüzük Kardeşliği) ve son olarak The Curious Case of Benjamin Button (2008 - Benjamin Button'un Tuhaf Hikayesi), tam 13 defa aday gösterilmişler. Tabii ki kazanma sayıları farklı ama ilginç olan bir nokta var, bu filmlerin arasından Mary Poppins, Who's Afraid of Virginia Woolf, The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring ve The Curious Case of Benjamin Button bu kadar çok dalda aday gösterilen filmler olmalarına rağmen "En iyi Film" Oscar'ını kazanamadılar. Yani onlardan daha az dalda aday gösterilen filmlere kaptırdılar ödülü.

Titanic, Ben-Hur ve The Lord of the Rings: The Return of the King, 11 dalda ödül kazanarak bu alanın liderleriydi. Şimdi onların takipçilerine bakalım. Tarihte 10 dalda ödül kazanan tek bir film var, meşhur müzikal West Side Story (1961 - Batı Yakasının Hikayesi). 11 dalda aday gösterilmiş ve 10 dalda ödülü kazanmış. Üçüncülüğü ise 3 film paylaşıyor. English Patient (1996 - İngiliz Hasta), Gigi (1958) ve The Last Emperor (1987 - Son İmparator) 9 ödülle efsaneleşmiş.

Oyuncular bazında istatistiki bilgiler verecek olursak, en çok aday olanlarla başlayalım. İlk sırada, insanın ağzını açık bırakacak bir şekilde tamı tamına 16 adaylıkla Meryl Streep yer alıyor. En son geçtiğimiz yıl Julie & Julia (2009) ile aday olan efsanevi aktristin insanın ağzını açık bırakan bir başka yönü daha var. Sadece 2 kere Oscar kazanmış olması. Düşünün, 16 kere aday gösteriliyor ama sadece ve sadece 2 kere kazanıyorsunuz. İlginç, neredeyse üzüleceğim yani. En son Oscar'ını da 1983 yılında kazanmış. O yıldan bu yıla tam 12 kez aday gösterilmesine rağmen ne hikmetse hep adaylığıyla kalmış. Neyse, ikinci sırada ise başka bir efsane, Katharine Hepburn var. O da kariyeri boyunca tam 12 defa aday gösterilmiş ki bunlardan 4'ünde ödülü kazanmış. Hepburn ile ikinciliği paylaşan diğer kişi ise günümüzde de popülaritesini ve karizmasını koruyan Jack Nicholson. Onun da 1970 ile 2003 arasında 3'ünü kazandığı 12 adaylığı var.

Devamı için : Eniyle Boyuyla Oscar -2

Yeşilçam Efsaneleri 1 - Cibicibicis

Thu, 04 Mar 2010 11:44:13 GMT

Get the Flash Player to see this player.

Neşeli Günler'de Ziya, Gülen Gözler'de Vecihi, Sultan'da Bahtiyar, Kibar Feyzo'da Maho Ağa ve daha ne filmlerde ne karakterler, ne roller...

Benim gözümde bir numaradır Şener Şen. En meşhur sahnelerinden biri de budur, bir semt kahvehanesinde Cibicibicis marka traş köpüğü hediyeli Cibicibicis marka traş bıçağı satmaya çalıştığı bu sahneyi hatırlamayan yoktur herhalde.

En iyi jilet budur! Dünyanın bütün meşhurları bununla traş oluyor. İngiltere kralı (!), rahmetli başkan Kennedy, Taçsız Kral Pele, Beckenbauer, kaleci Mayer, Nadia Comaneci, Brigitte Bardot, Fenerbahçeli Cemil! Hepsi şöhretlerini bu bıçağa borçludurlar! Evet, denemesi bedava, hem de hiç para vermeden! Bakın, mesela şu vatandaşın sakalı uzamış. Şimdi iki dakikada susuz sabunsuz, bu iş hallolacak. Bakın abiler, fennin son harikası, alaman mucizesi, bütün meşhurların bıçağı...

Vınn'lamayın gari!

Thu, 04 Mar 2010 07:55:13 GMT

Vınn'layıp durmayın kardeşim her yerde! İşiniz bunu gerektirmiyorsa vınn'lamayın!

Evde, işte, okulda zaten internete girebilenler! Sözüm size!

Kahve içmek için bir cafeye gidiyorsanız, varsın internetiniz olmasın! Sakin sakin kahvenizi için, temiz hava alın, gözleriniz dinlensin, kafanız rahat etsin iki dakika!

Varsın twitter'ınızda "kahve keyfi @starbucks" yazmasın, varsın facebook'da farmville'inizdeki patlıcanların hasadı geciksin... Ne olmuş?

Ünlüler dayak yerse...

Wed, 03 Mar 2010 12:26:21 GMT

worth1000'de ünlüleri fena pataklamışlar... Photoshop'la da olsa, pataklamışlar işte. Taa Leon'da çocuk haliyle oynadığı zamanlardan beridir güzelliği bütün milletin diline dolanan Natalie Portman, son dönemlerin en gözde ve karizmatik aktörlerinden Cüneyt Arkın kılıklı Benicio del Toro, Lost'un çilli kızı Evangeline Lilly, Diego Maradona... Daha kimler kimler... Kiminin gözü morartılmış, kiminin dişi kırılmış, kiminin suratı dağılmış... Bazısı gerçek gibi, bazısı şaka gibi. Sonuçta ilginç bir çalışma olmuş.

Kaldı mi dokuz!?

Tue, 02 Mar 2010 06:24:04 GMT

Get the Flash Player to see this player.

2009'un Ocak ayından Siyaset ve Matematik başlıklı bir yazıda bahsetmişim bundan ama videosunun internette dolaştığını bilmiyordum... Video çok kısa ama yine de Türk siyaset ve matematik tarihine adını altın harflerle yazdırmış Devlet babamızı izleyelim ki ufkumuz açılsın!

Kısa kısa...

Mon, 01 Mar 2010 16:07:24 GMT

* Mart ile birlikte ilkbahar mevsimi de resmen başlamış oluyor. Tabii İstanbul gibi tuhaf bir şehirde yaşıyorsanız, neyin ne zaman bitip neyin ne zaman başladığını pek de kestirme şansınız olmuyor. Mesela şu saatlerde güzel bir günbatımı izleyebilirsiniz eğer camınızın önüne dev binalar duvar örmemişse. Bununla birlikte sadece bir iki saat sonra deli gibi yağmur yağabilir. Kaprisli ve sağı solu belli olmayan bir şehir bu İstanbul...

* Bu sene tiyatroya gitmek nasip olmadı. Olmadı derken, oldu aslında, gittim(k) gitmesine ama az gittik. Şimdi düşünence hatayı kendimde buluyorum, tiyatrolara Oscar verseler herhalde uçarak giderdik ama Oscar'ı Altın Küre'si olmayınca "acaba bu oyun nasıldır?", "bu bizi sıkar mı?", "gitmeye değer mi?" diye düşünürken biletler bitiverdi zaten. Kafayı Çetin Tekindor'un oynadığı Rita'nın Şarkısı'na takmıştık ama onun biletlerine de hücum vardı. Bize avcumuzu yalamak düştü yine. Herhalde bu sezon için perdeyi de bir kaç güne kapatıyorlar yani tren kaçtı. Koca bir eksi puan yazıyorum kendime.

* İstanbul 2010'un Avrupa Kültür Başkenti mesela. Peki bu bizler için ne anlam ifade ediyor? Pek bir anlam ifade etmiyor açıkcası. Kültür başkenti olduğunu kültürel etkinliklerden değil de hemen her üstgeçitte ya da bazen köşe başlarında dahi gördüğümüz logolardan anlıyoruz. Ha belki çeşit çeşit etkinlikler vardır, yapılıyordur da bizim haberimiz yoktur. O zaman da kötü. Hocam madem etkinlik düzenliyorsun reklamını da yap. Sağa sola lale dikeceğine... Değil mi yani?

* Ah şu Galatasaray... Ömrümü yedi yemin ederim ama helal olsun. Atletico'ya da elendik ama ligde de arayı açıyoruz yavaştan. Bu ay da seçim ayı. Şu iki senedir yapılan transfer hamleleri dahi hayran bırakmaya yetip artarken, seçim sonuçları kulübün geleceğini doğrudan etkileyecektir kanımca. Çeşitlilik iyidir iyi olmasına ama başarılı bir yönetim varken ortada, rakip çıkması da hoş bir şey değil sonuçta. Adnan Polat ve ekibi en azından vizyonlarıyla bu kulübe inanılmaz katkı sağlıyorlar. Umarım bu ekip bozulmaz, seçimlerde de güçlenerek yoluna devam eder.

* Gazetelere günlük 3-5 tecavüz haberi düşüyor. Ne manyak yaratıklar var şu ülkede. El kadar çocukları dahi iğrençliklerine alet eden, insan demeye bin şahit gerekecek canlılarla aynı havayı soluyoruz. Ve vaziyet her geçen gün daha da kötüleşiyor. Bunun sebebi eğitimsizlik midir, ekonomik şartlar mıdır bilemiyorum, belki hepsinden biraz biraz ama okuduğumuz haberler tüylerimizi ürpertiyor artık. Vahşet tavan yapmış durumda...

* Kediye tekrar bakınca Christoph Daum'a benzettim...

Fotoğraf: http://www.flickr.com/photos/merlijnhoek/2841785343/

Law Abiding Citizen ( 2009 )

Mon, 01 Mar 2010 14:46:34 GMT

Jamie Foxx ve Gerard Butler iyi bir ikili olmuşlar. Filmi de onlar sürüklüyorlar zaten.

Bence kötü işlenmiş, eksik (film de kısa kesilmiş gibi sanki) bir senaryo, mesajını hakkıyla veremeyen ama bir şekilde son 15-20 dakikasına gelindiğince "acaba neler olacak?" sorusunu sordurabilen bir film.

Demek ki filmlerde yönetmenler kabaca bu işe yarıyorlar. İyi bir yönetmenin eline iyi bir senaryo geçince ortaya çok güzel bir film çıkıyor. Kötü bir yönetmenin eline iyi bir senaryo geçince de... İşte böyle filmler ortaya çıkıyor. İzliyorsun izlemesine ama "daha iyi olabilirdi" diye düşünerek...

Only A Game

Mon, 01 Mar 2010 09:50:23 GMT

"İstanbul'un en gözde buluşma mekânı neresidir?" diye sorulursa sanırım çoğunluğumuz "Taksim" diye cevaplarız. "Taksim'in en gözde buluşma mekanı neresidir?" sorusuna ise bence çoğunluk "Burger King'in önü" diye cevap verir.

İşte o Burger King'in önünde kız arkadaşınızı beklerken, boş boş durmaktansa 2,5 TL verip tam karşınızdaki Taksim Cumhuriyet Sanat Galerisi'nde İstanbul'un 2010 Kültür Başkenti olması şerefine sergilenen "Avrupa Futbol Federasyonları Birliği (UEFA) Only A Game" sergisini ziyaret edebilir, tarihe ve futbola doyabilirsiniz. Ben öyle yaptım, iyi ki de yapmışım :)

İlk fotoğrafta, Avrupa'nın milli takımlar düzeyindeki en büyük organizasyonu Avrupa Şampiyonası'nın kupasını görüyoruz. Aslında Şampiyonlar Ligi ve Avrupa Ligi kupaları da sergideymiş ama öğrendim ki şubat ayının ortasında başka programlar sebebiyle kaldırılmışlar.

Bu fotoğrafta Gheorghe Hagi, Arsene Wenger, Jose Mourinho, Juande Ramos, Ottmar Hitzfeld, Zico gibi dünyaca ünlü futbol adamları ve teknik direktörler tarafından imzalanmış, resmî yıldızlı UEFA Şampiyonlar Ligi topunu görüyoruz. Arka planda ise Avrupa Ligi kuralarının çekildiği kura topları ve isimlikler yer alıyor.

Burada ise Almanya'da düzenlenen ve üçüncü olarak bitirdiğimiz 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'na dair bir derginin Türkiye'nin başarısını ve turnuvaya kattığı rengi anlatan bir sayfasını fotoğrafladım. Son dakikalarda attığımız gollere ithafen "Game Over? Not For The Turks" (Maç bitti mi dersin? Türkler için değil'" başlığı konulmuş yazının arka plandaki fotoğrafında ise Semih Şentürk'ün Hırvatistan'a uzatmaların son dakikasında attığı ve maçı penaltılara götüren golü görünüyor.

Bu ise, 2005 yılında İstanbul Atatürk Olimpiyat Stadı'nda düzenlenen ve Liverpool ile Milan'ı karşı karşıya getiren UEFA Şampiyonlar Ligi finali sırasında Liverpool kulübü tarafından futbol federasyonumuza verilen hatıra tabağı. Milan kulübü de başka bir tane yaptırmış, o daha da süslü aslında ama bunun fotoğrafı daha net çıkmış. Futbolu yakından takip edenler iyi hatırlayacaktır, maçın ilk devresini Milan 3-0 önde kapatınca hepimiz "maç çoktan bitti" diyorduk ama ikinci devre Liverpool durumu 3-3'e getirerek muhteşem bir geri dönüş yapmış, uzatmalarda Milan akıl almaz goller kaçırmış ve penaltılara giden maçı Liverpool kazanmıştı. Efsanevi bir finaldi gerçekten de...

Sergide daha bir çok şey var. UEFA'nın doping kontrolünde kullandığı araç-gereçlerden, ünlü futbolcuların terlettiği formalara, hâttâ biz Türklerin belki de sevdiği tek hakem olan Pierluigi Collina'nın imzalı formasına, futbol tarihine dair türlü belge ve hatıralara varana değin bir çok hatıra ilgilenenlerle paylaşılıyor. Canı sıkılan arkadaşlarıyla futbol bilgi yarışmalarına katılabilir hâttâ langırt bile oynayabilir... Kaçırmayın derim :)

The Proposal ( 2009 )

Fri, 26 Feb 2010 13:08:02 GMT

Orta şekerli bir çok Hollywood yapımında karşımıza çıkan Ryan Reynolds ve Sandra Bullock'u bir araya getiren bu romantik komedide, oturma/çalışma izni alabilmek için asistanını kendisiyle evlenmeye zorlayan zorba patronun masalına şahit oluyoruz. Filmde Mary Steenburgen, Craig Nelson ve Betty White gibi bir zamanların gözde oyuncuları da rol alıyor. Yönetmen ise Anne Fletcher. IMDB'de profiline bakarken daha önce 27 Dresses isimli hoş bir başka romantik komedisini de izlemiş olduğumu hatırladım ama siteye yazmadığımı farkettim. O da iyi filmdi, aklımda kaldığına göre muhtemelen bu filmden daha da iyiydi.

Benim gözümde romantik komedilerin şahı Notting Hill'dir. Onu Dört Nikah Bir Cenaze, Aşk Her Yerde gibi filmler izler. Aslında oturup en beğendiğim romantik komediler diye bir liste yapmam lazım. Çünkü bu tarz filmleri severek, sıkılmadan izliyorum. Bu da öyle oldu. Belki benzer konu ya da kurgudaki filmleri sayısız defa izlemişimdir ama filmin sonu gelsin diye dua etmedim mesela.

Ha buradan filmin iyi bir film olduğu sonucu çıkmasın. Bence pek iyi bir film sayılmaz. Bunun en temel sebebi de Sandra Bullock ile Ryan Reynolds'un birbirlerine hiç mi hiç yakışmamasıdır bana kalırsa. Beyazperdenin tanrıçalarından Scarlett Johansson ile evli olan 33 yaşındaki Ryan Reynolds, kendisinden 12 yaş daha büyük Sandra Bullock ile eğreti duruyor. Benzer bir durum Stepmom adlı filmde de Julie Roberts ile Ed Harris arasında yaşamış, çok sevdiğim bu iki oyuncuyu birbirlerine yakıştıramamıştım.

Sıradan, eğlencelik bir film işte. Maksat zaman geçirmekse, "izleyeceğim" diyene "dur, izleme" dedirtmez...

Kunduzlar

Thu, 25 Feb 2010 13:29:38 GMT

Tarihe Damga Vuranların Haritası

Thu, 25 Feb 2010 12:56:26 GMT

Yukarıdaki karışık tabloyu buraya tıklayarak orijinal boyutunda açabilir ve dünya tarihinin önemli bir çok figürünü bir arada görebilir, merak ettiklerinizin de üzerlerine tıklayarak kolaylıkla Wikipedia'ya yönlendirilerek haklarında ayrıntılı bilgilere erişebilirsiniz.

Sanatsa sanat, tarihse tarih...

The Hangover ( 2009 )

Thu, 25 Feb 2010 06:21:39 GMT

Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis, Justin Bartha, Heather Graham... Filmin başrolünde ya da önemli rollerindeki oyuncular. Çoğunu tanımıyorum. Filmin kadrosunda olup da ismine en çok kulak aşinalığım olan isim zamanın ünlü boksörü Mike Tyson dersem herhalde mevzuyu özetlemiş olurum. Yönetmen Todd Phillips'in adını da aynı şekilde daha önce hiç duymamış, filmini izlememiştim.

"Vay be!" diyorum! Adamım siz ne yaptınız böyle! Kesinlikle son derece kaliteli ve hoş bir film olmuş. Karmaşık ama eğlenceli, kendine has bir şekilde komik, şaşırtıcı ve izleyiciyi sıkmayan aksine içine çeken, merak ettiren bir film.

Filmin konusuna gelecek olursak, bir kaç gün sonra düğünü olan Doug, üç arkadaşıyla birlikte bekarlığa veda gecesini kutlamak için kayınpederinin binmeye kıyamadığı klasik Mercedes'iyle Vegas'a doğru yola çıkar. Kahramanlarımız lüks bir otel/kumarhaneye girip kendilerini eğlencenin kollarına bıraktıklarından sonra başlarına gelenler pişmiş tavuğun başına gelmemiştir.

En iyi komedi filmi dalında Altın Küre'yi de kazanmış, başından sonuna kadar temposunu, heyecanını koruyan, can sıkmayan, değişik tarzda, değişik bir film bu. Kaçırmayın derim...

Tutulma

Thu, 18 Feb 2010 12:40:16 GMT

Get the Flash Player to see this player.

Biz, maalesef çok sık "akıl tutulması" yaşayan bir ülkenin evlatlarıyız.

Bu ülkenin evlatları olduğumuz için değil oradaki "maalesef"...

Bu kadar sık akıl tutulması yaşadığımız için...

Ne zaman hoşgörü ve anlayışı öğreniriz, o zaman daha iyi şartlara kavuşuruz.

Bu toplumun her kesimi için geçerli...

Bir kez daha;

Sansüre, sansürcü ve yasakçı zihniyete hayır!

Yönetmen: Baran Gündüzalp

Senaryo: Deniz Yeşilgün, Baran Gündüzalp

Görüntü Yönetmeni: Evren Çöp

Kamera: Ömer Sinir

Oyuncular: Serhat Teoman, Gülcan Arslan, Ömer Sinir, Deniz Tarı, Abdurrahman Sevinç

Müzik: Fazıl Say

Seslendiren: Genco Erkal

Johnny Bravo

Thu, 18 Feb 2010 10:34:24 GMT

Aman Tanrım kaslara bak!

Hu!Ha!Ho!

İşte karşınızda Johnny Bravo!

5 yaşındaki bir çocuğun zekasına sahip yetişkin bir adamın (ya da yetişkin bir adamın vücuduna sahip 5 yaşındaki bir çocuğun) maceralarını işleyen hoş bir seri.

Uzun zamandır izlediğim en güzel çizgi film olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Çizimler ve konular bir yana, çizgi filme güzellik katan asıl şey Türkçeleştirilmiş metinleri ve seslendirmedeki başarı. Burada da Boğaçhan Sözmen ve Yeşim Kopan'a tebrikler göndermek gerek.

Cartoon Network'de gece 22.00'da bile rastlasam izliyorum. Mutlaka güldürecek bir şeyleri oluyor, ki reklamında Hande Yener'den Romeo'nun çalması bile ayrı bir olaydır.

Olimpiyatlar ve Türkiye

Wed, 17 Feb 2010 10:50:44 GMT

Allah aşkına, 80 milyonluk bir ülkenin olimpiyatlara katılamamasının ya da üç beş sporcuyla katılmasının nasıl bir mantıklı açıklaması olabilir? Aynen söz konusu 80 milyonluk ülkenin güreş dışında hemen hemen sporun tüm dallarında nal toplaması, gerilerde kalması da bu konuyu genişletmek adına soruya eklenebilir.

Elin Gürcistan'ı, Litvanya'sı, Hong Kong'u bilmem nesi gider bir dolu dalda yarışır en azından. Kazanır kazanmaz orası önemli değil ama oraya gidebilme başarısını gösterir. E bu ülke neden katılamıyor? Açlıktan kırılan ülkelerin sporcuları katılıyor da nice madalyalar, nice rekorlar kırıp dönüyorlar. Bizde tık yok...

Nasıl iş anlamadım...

State of Play (Devlet Oyunları - 2009)

Wed, 17 Feb 2010 10:00:52 GMT

1972 Münih Yaz Olimpiyatları'nda "Kara Eylül" adlı terörist grubun İsrailli sporcuları rehin almasını işleyen "One Day in September" adlı belgeseliyle 2000 Oscar'larında "En iyi Belgesel" ödülünü kazanan, aynı zamanda 2006'da Forest Whitaker'ın Ugandalı diktatör Idi Amin rolüyle Oscar kazandığı "İskoçya'nın Son Kralı" adlı filmin de yönetmeni olan Kevin Macdonald'ın yönettiği, güçlü kadrosu, belki çok farklı değil ama yine güçlü senaryosu ve karmaşık kurgusuyla iyi bir politik gerilim filmi.

Az çok burayı takip edenler bilirler ben filmlere "tipik Hollywood filmi" diyerek işin içinden çıkmayı sevmem fakat derinlemesine bir inceleme yapabilecek kadar da vakit ve birikime sahip değilim. O yüzden yazılarım genel hatlarıyla araştırmalara, yorumlarım ise kişisel zevkime göre şekillenir. Şimdi bu filmde, klişe ararsan var. Nitekim konu birebir uymasa bile anahatlarıyla benzerlik taşıyabilecek sayısız film çekilmiştir daha önce. Bu açıdan bakınca bu filmi diğerlerinden ayıran nedir? sorusuna cevaben ancak bön bön bakarım. Fakat kimse bana filmin kötü olduğunu söyletemez. Film ağır işliyor, belli bölümlerde ve biraz da sonlarda tempo kazandığı oluyor ama bunu normal karşılamak gerektiğini düşünüyorum. Politikayı ve gazeteciliği konu alan bir filme göre bana kalırsa yeterince aksiyon barındırıyordu. Ağır tempoya rağmen senaryonun karışıklığından şikayetçi olunabilir belki biraz, çünkü ben de izlediğim filmde anlatılanı tam olarak anlamak, her şeye hakim olmak isterim ama bana kalırsa filmin bu özelliği filme olumsuz değil aksine olumlu, gizemli bir hava katıyor. Tüm bunların üzerine oyunculuğuna her filmde yeni bir şeyler ekleyerek o eski itici kimliğinden ve ikinci bir Brendan Fraser olmaktan uzaklaşan Ben Affleck, her zaman için favorilerim arasında yer alan Russell Crowe, Robin Wright Penn, Helen Mirren, Jeff Daniels ve son dönemin popüler gençlerinden Rachel McAdams oldukça başarılı performanslar ortaya koyuyorlar. Başroldeki ikili bir yana, Helen Mirren ve Robin Wright Penn bana kalırsa filme asıl kaliteyi katan isimlerdir. Onların yerinde başka oyuncular olsa muhtemelen başka yorumlar yapıyor olurdum.

Ve bir dipnot, Russel Crowe'a kısa saç daha çok yakışıyor. Ben olsam tez zamanda üç numaraya vurdururdum o kafayı. Ha bir de... Biraz kilo ver be Gladyatör! Kollar bile hafiften yağ bağlamış, Mickey Rourke gibi olmayasın sonra!

Anger Management (Asabiyim - 2003)

Wed, 17 Feb 2010 07:19:28 GMT

Sinirli bir insan mısınız? Hoşunuza gitmeyen bir şey olduğunda sakin kalıp alttan almaya çalışan bir yapınız mı var yoksa hemen parlıyor musunuz? Eğer öfke maymunlarınız kafanızın içerisinde tewpinip sizi deli ediyor ve yerinizde duramayacak kadar hiddetle doluyorsanız, bir öfke kontrol programına yazılmanın tam zamanıdır! Ve öfke kontrolü dendiğinde akla tek bir isim gelir: Doktor Buddy Rydell, yani Dr. B.!

Genç yönetmen Peter Segal'ın yönettiği 2003 yapımı bu eğlenceli filmde, bir dizi yanlış anlaşılma sonucu mahkeme tarafından toplum düzenini bozmak ve uçuş görevlisine (hostes) şiddet uygulamak suçları yüzünden öfke kontrol programına dahil edilen Dave Buznik'in hazin hikayesini izliyoruz. Tabii hikaye sadece Buznik açısından hazin. Katıldığı öfke kontrol programını düzenleyen çatlak Doktor Buddy Rydell işin içine girdiği andan itibaren işler temelli karışıyor ve olan elbette ki bizim mazlum ve masum gencimiz Dave Buznik'e oluyor.

Filmde Adam Sandler'ı Dave Buznik, Jack Nicholson'ı Dr. Buddy Rydell olarak görüyoruz. Ayrıca Marisa Tomei, John Turturro, Luis Guzman, Woody Harrelson, John C. Reilly gibi oyuncular da kadroda. Güçlü kadro, hoş bir senaryoyla birleşince, filmin amacı da eğlendirmek olunca, böyle bir şey ortaya çıkıyor demek ki. Jack Nicholson ve rol arkadaşları sanki kendi aralarında paslaşıp izleyeni memnun edecek bir film yapmışlar gibi.

Bu film sinirlerinizi bozacak ama aynı zamanda da güldürecek ve mutlaka aklınızda kalacak...

Haydi o zaman, hep beraber: Goosfraba!

Doğan Medya Grubu!

Tue, 16 Feb 2010 17:14:09 GMT

Şampiyonlar Ligi maçlarını DSmart platformu üzerinden yayınlayan Doğan Medya Grubu'nu kınıyorum!

Söylendiğinde göre sözleşmelerinden yayın günlerinde en az bir maçı açık kanaldan yayınlama zorunlulukları olmasına rağmen, bu maddeye uymuyorlar.

Maçların eskiden olduğu gibi Star TV'den yayınlanmasını istiyorum ve umarım Doğan Medya Grubu'da bu saçmalıklarının bedelini öder...

Bir orası kalmıştı karışmadığınız...

Monsters vs Aliens (Canavarlar Yaratıklara Karşı)

Mon, 15 Feb 2010 10:04:20 GMT

Artık bu tip animasyonların sadece küçüklere değil, büyüklere de, hâttâ küçüklerden çok büyüklere hitap ettiği biliniyor. Dreamworks yapımı bu animasyon da öyle.

İlginç karakterler, hiç de fena olmayan bir konu ve zekice esprilerle süslenmiş eğlenceli bir film. Bir Pixar animasyonu kadar etkileyici değil ama insan izlerken hoş vakit geçiriyor orası kesin.

Seslendirenler arasında da Reese Witherspoon, Seth Rogen, Hugh Laurie ve hâttâ Kiefer Sutherland ve Rene Zellweger gibi ünlüler var.

Geçtiğimiz yıl sinemalarda 3 boyutlu gösterime de girmiş daha önce, ben evde yayılarak, keyifle izledim. Küçük-büyük demeden herkese tavsiyedir. :)

Aşk ve saygı

Thu, 11 Feb 2010 17:08:55 GMT

Sürekli kalbindeki aşktan bahseden ama ne kalbinde, ne beyninde zerre kadar saygı barındırmayan insanlar, kendilerini komik ve onursuz duruma düşürmekten başka hiç bir şey yapmazlar.

Fildişi Sahilleri Atasözü

Thick As Thieves ( Son Oyun - 2009 )

Wed, 10 Feb 2010 09:24:33 GMT

Morgan Freeman'ı anlamak bazen gerçekten zor oluyor. Bir gün, muhteşem rol kestiği muhteşem bir filmi izliyorsunuz. Ertesi günse, belki yine muhteşem rol kestiği ama çok da artısı olmayan bir filmde rastlıyorsunuz. Dediğim gibi belki o yine güzel oynuyor ama filmin tamamını düşündüğünüz vakit "bu adam çok daha iyi filmlerde olmalı" diyorsunuz. Hele ki filmi Morgan Freeman var diye izliyorsanız ve Morgan Freeman iyi ama film kötüyse, asıl hayalkırıklığı işte o zaman ortaya çıkıyor.

Filmde Morgan Freeman'a Antonio Banderas eşlik ediyor ama ben bu adama alaycı -sarkastik moda şimdi- tavırları yakıştıramıyorum. Mutlaka kendine has bir karizması var, ki zaten büyük olasılıkla bu yüzden muhteşem denilebilecek pek bir filmi olmamasına rağmen yine de en ünlü aktörler arasında yerini almıştır hep. Ama hispanik olacak, zoraki bir alaycılığı olacak... Yakıştıramadım kendisine.

Antonio Banderas olur da güzel bir kız olmaz mı filmde? Evet olmaz. Kız mutlaka olur ama bu filmde anlıyoruz ki o kızın güzel olması gibi bir durum her zaman için geçerli değilmiş. Çünkü bu filmde Radha Mitchell adlı, çok sevdiğimiz Avustralya kıtasından bir hanımefendi de rol alıyor fakat -bana göre- kendisi pek de güzel sayılmaz. Bunun sebebi belki de eski çalıştığım şirketin sinir bozucu muhasebecisine tıpatık benzemesidir. Soğudum valla. Fakat o pek bir sıcaktı ki Banderas ile fazla fazla samimi gördük. Ve eminim sırf o "samimi" sahneler için bu filmi izleyen insanlar vardır ve olacaktır.

Hem kardeşim Avustralyalı kızı alıp o güzelim aksanını kullandırtmayıp, Rus aksanıyla konuşturtmanın anlamı nedir yahu? Rus istiyorsan gider yarım yamalak İngilizce bilen bir Rus kızı bulursun, güzellikte de aşağı değiller zaten.

Sonuç itibariyle bana kalırsa sıradan bir soygun filmi...